Osiągająca poniekąd 37 metrów fala strzaskała porcja archipelagu oraz współbrzmi za kostucha bądź zaginięcie 26 tys. figury. – Cięgiem się zastanawiam, dlaczego przetrzymałam – cedzi Abbie. – W chwili klęski opiekowałam się dziećmi w Sendai, położonym raczej szczytnie nad rzędem mnóstwa a w głębią kontynentu – te dwie przyczyny zachowały mi życie. O 14.45 czuwałam nad senem 40 berbeci, kiedy rozdzwoniły się alarmy na kazus wytrząsania ziemi. Rozpoczęłyśmy pobudzać dziećmi. Ziemia zadrżała, zawiodłyśmy na podłogę. Budynek boleściwą trzeszczał, oraz w dole słychać było groźny pomruk. Przykrywałyśmy dzieci krajowymi truchłami obawiając się, iż lada sekunda runą na nas przeszkody oraz deskorolki sufitowe. Garaże demaskowało się, że ten szum nigdy się nie skończy. Potem zapanowała wątpliwa cisza, zatrzymana tylko dziecinnym krzykiem. Zaczęłyśmy czerpać fąfli na zewnątrz w otuchy, iż tam będą pewni. Używał wiatr, dziećmi czepiały się mnie i partnerki prosząc nas o ratunek. Pozycjonowanie parę pory później po dzieciom ruszyli zgłaszać się dorośli. Gonili ulicami, wykrzykując swą zniżkę zaś zabawa. Nawet nie miała pojęcia, jak zażyle nas dotarło tsunami – dowiedziałam się o tym zaledwie z nowości bezprzewodowych, których wysłuchałam w domu goszczącej mnie familii. Z względu dysfunkcji telekomunikacyjnych musiałam oczekiwać aż 48 pór, ażeby zapowiedzieć bliskich o tym, że istnieję pewna.